Nieuw.us | 'Stilte a.u.b.!' door Meggy

Counter

'Stilte a.u.b.!' door Meggy
Thu. 23/08/12 — Lodewijk Den Breejen
Stilte a.u.b.!
Vroeger was dit dé slagzin binnen alle bibliotheken en op verschillende plekken hingen er bordjes met die dwingende tekst. Als je dat nou niet lezen kon- wat doe je dan eigenlijk in een bibliotheek- was er altijd wel een juffrouw in de buurt, die je met zachte edoch beslissende stem streng maande tot stilte.
Dat is, vermoed ik inmiddels heel erg voltooid verleden tijd geworden. Die dames van toen in die leeszalen, bestaan niet meer. Op mij maakten ze altijd een zuurpruimenindruk. Steevast met bril op en mantelpakjes aan bestierden ze de bibliotheken. Hun heiligdommen wel te verstaan. Je werd vaak- kind zijnde -als potentieel lastpakje benaderd. Hoewel ik wel ‘n beetje bang was van hen, ben ik mijn hele leven toch vaste klant gebleven van de bibliotheek. Ik wil lezen, sterker nog, ik moet lezen. Er gaat geen dag voorbij dat ik dat niet doe. Daarom ben ik ook regelmatig in de bibliotheek van Zierikzee te vinden en ik moet zeggen dat naargelang de jaren verstrijken ik naar die juffrouwen van vroeger verlang.
In die tijd ging je nog gewoon op zoek naar boeken en of informatie en dan was er altijd die strenge juffrouw die alles wist en met een plechtig gezicht je boeken afstempelde. En stil dat het er was……..
Nu kom je in een soort van ruimte die het midden houdt tussen een wachtkamer en een kinderspeelplaats en je kunt er ook nog boeken lenen en kranten of tijdschriften lezen. En er is altijd lawaai……… Vreselijk vind ik dat.
Bij boeken hoort rust, bij lezen eveneens, maar dat is in deze leeszaal nergens te vinden. Kinderen roepen om hun moeder, om snoep, informatie of gewoon om aandacht en al die andere stoorzenders daar, wat een ellende. Soms lijkt het wel een koffiehuis. Medewerkers die door de ruimte roepen of er nog ergens melk te vinden is en of de collega een koekje bij de thee zou willen. Waar dat leuke vestje te koop is, of ze nog eens kunnen afspreken met elkaar. “Ogenblik mevrouw, ik kom zo bij u”, en intussen wordt eerst het gesprek met een of andere vriendin afgerond via de gsm. Na de renovatie een poos geleden, heeft men besloten de meeste leestafels midden in de ruimte te zetten. Leuk hoor al die designstoeltjes daar- ik ben dol op moderne meubels- maar waarom staan die midden op een soort van rotonde waar alles zich afspeelt? Een paar jaar geleden zaten de lezers nog verbannen in een uithoek van de ruimte. Heerlijk was het daar. Tegenwoordig mogen we te midden van al het gedruis pogen onze kranten en dergelijke te lezen, hoewel men speciaal voor mij achter in de ruimte nu toch een rode bank heeft neergezet met aan weerskanten kleine schemerlampjes. Aardig toch? Er lopen helaas geen strenge juffrouwen meer rond, die manen tot stilte. Sterker nog, de medewerkers zelf zijn nu vaak de stoorzenders met hun piepende of rammelende boekenkarren en hun steevast te luide stemgeluid. Als ik personeel zou moeten aannemen zou ik hen vooral selecteren op stemvolume en klank en daarna pas op competentie. Gelukkig voor Zierikzee heb ik helemaal niets in te brengen dan lege briefjes. Over een poosje gaat men weer bewegen. Nu richting de school voor voortgezet onderwijs. Ik hou mijn hart vast met betrekking tot de rust daar. Hopelijk nemen ze wel die mooie designstoeltjes mee en de rode bank. Ik ben er inmiddels zo aan gehecht geraakt.
© Meggy van Oudenhoven
Log in om een reactie te plaatsen.
Inloggen

Gebruikersnaam:

Wachtwoord:


Registreren
Wachtwoord vergeten
Account activeren
Wie is er online
Er zijn op het moment 0 gebruikers online
Recente blogposts
Meer
Recente reacties